Wij wandelen regelmatig hier bij ons op de dijk.
Altijd hebben we gezegd: hier valt Benco nog eens in het water.
En dan moeten we erin, want zelf kan hij er niet meer uitkomen.
Maar tot op heden was dat nog niet gebeurd.
tot vandaag dus.

Er dreef een dooie vis langs de kant,
en die wilde ‘ie wel hebben.
op de heenweg er al langs,
op de terugweg weer.
Tot we plons hoorden.
Gelukkig stonden we dichtbij.

Nu is het zo dat we net bij een verjaardag vandaag kwamen,
en vanavond hebben we weer een feest.
Ik had een witte broek aan vanmiddag,
maar voor we de hond uit gingen laten heb ik die even uit gedaan.
Gijs had zich niet omgekleed.

Benco spartelde in het water,
en kwam wel naar me toe toen ik op mijn knieën in het gras,
tussen het riet, lag.
Ik kon hem aan zijn halsband naar me toetrekken
en uit het water halen.
Toen hij zijn voorpoten op de kant had,
kwam de rest ‘vanzelf’
hij schudde meteen
(gelukkig had ik dus die witte broek uitgedaan…)

Gelukkig is alles goed afgelopen,
Gijs zijn broek is nog schoon
en het hondje ligt hier nu lekker aan een pensstaafje te knagen.
Nog een beetje vochtig,
dat wel.

11 Responses to “Falderalderiere”