Archive for the ‘Ziek, zwak of onderweg’ Category

De tijd vliegt, want voordat ik het weet is er alweer een week voorbij!
Emma’s ontwikkeling gaat super snel! Ze volgt me nu met haar ogen, en maakt echt bewust oogcontact. Sinds een paar dagen krijgt ze ook meer aandacht voor speeltjes en geluidjes die ze maken.
Erg gaaf om te zien! Ook leert ze langzaam schaterlachen! De eerste kleertjes verdwenen al in een doos omdat ze ze niet meer past! Maar ze heeft een kast vol mooie nieuwe kleertjes, dus dat komt goed!
Ook ontdekte Emma haar handjes deze week en lag ze er uitgebreid naar te staren

De afgelopen week heb ik weer van alles leuks gedaan. Lekker gewandeld, geknuffeld en gewinkeld. Ik ben met mijn moeder de stad in geweest. Ik had een jurkje besteld bij V&D voor Emma en dat hebben we opgehaald, en daarna op zoek naar een leuk shirtje en broekje eronder. Dat is gelukt, en Emma zit straks knap op haar doopfeestje na de kerk! Ze is verder dan de rest van de familie, want die hebben nog geen kleding gevonden. Volgende week nog eens op zoek!

Helaas zit ik ook in de prijzen, ik heb een pees-schede-ontsteking aan mijn linker hand. Al een paar dagen had ik er last van, maar vrijdag liep het echt de spuigaten uit. Gelijk een afspraak gemaakt bij de huisarts en wonder boven wonder kon ik dezelfde dag terecht. Het schijnt vaker voor te komen bij verse moeders, en het was nog niet extreem gelukkig. Ik draag nu een brace. En ik haak even minder. Ik baal enórm, want ik was net zo lekker op dreef, en had een hoop plannen. Ik heb nu al bijna een week niet meer gehaakt, en gelukkig helpt de brace ook goed! Van de week wil ik voorzichtig een klein stukje proberen….
Foto’s van de gemaakte projecten volgen, want ik wil ze eerst cadeau hebben gegeven.

Zaterdag waren we een dagje in Wintelre bij Gijs zijn moeder, en zondag waren we lekker thuis.
We kregen nog kraamvisite, hebben lekker gewandeld en daarna lekker op de bank een filmpje gekeken.
Ook was het Sint Maarten. Ik had gezellig kaarsjes aangestoken en er kwamen veel kindjes langs! We moesten zelfs in de kasten zoeken naar meer snoepjes. De twee zakken mini-reepjes waren zo op! Er kwamen een heleboel kinderen zingen! Benco keek elke keer voor het raam, erg grappig! Wat later op de avond kwamen er nog wat grote kinderen die verveeld een liedje afraffelden. Jammer vind ik dat!
Aankomende week moet Emma voor de tweede keer naar het consultatiebureau en krijgt ze haar eerste prikken. Gijs gaat (gelukkig) mee. Ondanks dat ik weet dat het nodig is zie ik er best wel een beetje tegenop. Ook komt de pastoor langs om te overleggen over de doop van Emma. Het boekje is grotendeels klaar. Wel een gedoe hoor, om alles op +4 pagina’s te krijgen. Maar het is gelukt!
Ook de komende week zullen we ons niet vervelen!

Spelen is een serieuze bezigheid!

(Emma had zelf het speeltje om haar arm ‘gewurmd!)

Omdat we kraamvisite kregen van een vriendin met haar zoontje had ik wat speelgoed opgezocht, waaronder de bromtol. Het kindje speelde er niet mee, maar Benco vond het wel leuk om naar te kijken… geloof ik…

Vanmiddag mocht ik Gijs weer mee naar huis nemen!
Er zijn vanmorgen foto’s en een echo gemaakt. Daar was niks op te zien. ‘urologisch’ konden ze geen oorzaak van de pijn vinden.
Nu is hij weer lekker thuis en voelt zich best goed!
Nog wel moe, en het heeft wel wat indruk gemaakt, op ons allebei!
Vannacht weer lekker samen slapen!
Dat zal ons kindje ook fijn vinden, ik heb toch wel wat last van mijn buik

Gister(zondag)avond toen we naar bed gingen had Gijs last van zijn rug en een beetje van zijn buik. Na wat draaien en doen besloot hij twee paracetamollen te nemen. Maar die hielpen niet, hij wist niet hoe hij moest liggen/zitten/staan/hangen.
Ik zocht de site van de SEH op, pakte alvast zijn legitimatiebewijs en verzekeringspas, en toen ik weer boven kwam moest ik de arts maar bellen. We moesten langskomen in Alphen.
Daar aangekomen moesten we wachten, en na ongeveer een kwartiertje mocht Gijs naar binnen. De arts dacht aan nierstenen, en hij kreeg een injectie tegen de pijn. Met een minuut of 20 moest die werken, maar dat gebeurde helaas niet. Gijs wist niet hoe hij moest staan of zitten en huilde van de pijn, zo erg!
De arts kwam weer kijken en besloot inderdaad dat het niks geholpen had en overlegde met de uroloog in het ziekenhuis. Gijs mocht komen in het Diaconessenhuis. Want daar was de uroloog die dienst had.
De rit was een drama, hij had veel pijn. (hij had tegen de arts gezegd dat hij er erg tegenop zag, maar het was sneller als de ambulance zei de arts)
Aangekomen in het ziekenhuis mocht hij in een bedje gaan liggen en hij kreeg een infuus. En toen was me wel duidelijk dat hij niet meer mee naar huis zou gaan
De pijn was iets gezakt, maar in de aanvallen nog wel erg heftig.
Er werden vragenlijsten ingevuld, een infuus geprikt, hij kreeg weer een injectie tegen de pijn en er werd bloed geprikt.
Die uroloog van dienst hebben we niet gezien, die had de verpleegkundige opdracht gegeven om hem op te nemen en die - en - die medicijnen te geven. Lekker makkelijk! Rijd je 2x zo ver naar het ziekenhuis voor de uroloog, ligt ‘ie in zijn nest!
Ook de radioloog voor foto’s was er niet.
Om een uur of 3 ging het wat beter en werd Gijs naar zijn kamer gebracht en ik ging naar huis.
Daar was Gijs zijn moeder, die zou al blijven logeren en behangen enzo.
Na een kopje thee en een krentenbroodje ben ik naar bed gegaan.
Met een uur of 2 slaap was ik om half 8 vanmorgen weer wakker.
Ik was tussendoor steeds wakker, en voelde dan steeds gekriebel in mijn buik, zo lief!

Vanmorgen om 9 uur belde ik naar het ziekenhuis, en hij had wel veel pijn gehad vannacht. We gingen wat spullen als schone kleding enzo brengen en daarna weer naar huis.

De uroloog kwam langs (bliksembezoek!) en die zei dat het geen standaard niersteenaanval was. Morgen (dinsdag) maken ze een foto en een echo, en dan horen we meer.
En als het dan iets ‘niet urologisch’ is wordt hij verwezen naar een andere arts in het ziekenhuis of gaat het verder via de huisarts.

De pijn was vanmorgen wat minder, maar nog niet weg. Bij de lunch heeft hij net over gegeven.

Er zijn genoeg mensen die me helpen, en ook het behangen enzo gaat boven door. Ik mag er niks aan doen, en moet vooral voor mezelf en Gijs zorgen.
Ik hoop dat het snel weer beter gaat, en dat hij weer snel bij ons thuis is!

Al bijna een maand houdt mijn lijf me bezig met ‘rode vlekjes’ Het begon met één grote vlek op mijn zij. Die zat er voor mijn gevoel ‘ineens’ maar dat leek me sterk. Hoe kun je nou ineens een rode vlek van een cm of 4 krijgen. En waarom heb ik dat niet eerder gezien? (ok, ik sta nou niet dagelijks naar mijn zij te loeren, maar goed.
Omdat de plek steeds roder leek te worden ging ik naar de dokter. De diagnose was: Ringworm. Een soort schimmel. Niet gevaarlijk, beetje besmettelijk. Smeren en het gaat weer over.
Na een week waren er nog wat plekjes bijgekomen. Drie op mijn onderbuik, en een paar op mijn borst. Dus ik toog weer naar de dokter. Die bestudeerde de boel aandachtig en de diagnose bleef: Ringworm en blijven smeren. En als het erger werd weer langskomen. Een week later belde ik mijn huisarts dat er maar plekjes bij bleven komen. Gijs zei dat de creme wel zaad leek. Overal waar je het smeerde “groeiden” van die vlekken.
De huisarts zei dat ik nog steeds door moest blijven smeren, en dat hij me op het spreekuur wilde zien, ergens midden volgende week.
Dat was gisteren. Er waren in de tussentijd nog meer (ook grotere) plekjes bijgekomen.

Nu was de diagnose anders. Pityriasis rosea. Een Nederlandse naam was er volgens hem niet voor, maar even zoeken leverde me twee Nederlandse namen op: De ziekte van Gibert en huidgriep.
Onschuldig, komt in een week of 2 - 4 en verdwijnt na ongeveer 6 - 10 weken ook weer vanzelf. Het enige lastige is de jeuk (klopt!)
Daar kreeg ik een gel tegen.Ik ben blij dat het niet die schimmel is. Die is niet zomaar weg, en dat is ook nog besmettelijk.
Ik zag mijn geest al dwalen, straks is ons kindje geboren en dan mag ‘ie (m/v) niet op mijn buik omdat het besmettelijk is.Maar dan is dit alweer weg!

Nog even volhouden dus. Behalve ontsierend is het verder niet erg!
De plekjes zitten alleen op mijn romp, en zouden event. nog kunnen verschijnen op bovenarmen en bovenbenen, maar dat is het.

Al weken, zo niet maanden waren wij, mijn moeder, Gijs en ik, dus bezig met het uitwerken van het plan. Mijn vader ontvoeren en ‘m dan meenemen voor een weekendje weg. Texel was snel gekozen, want daar had hij het de vorige keer erg naar zijn zin gehad. Huisje geboekt, plannen gesmeed, taart besteld. Maar toen kwamen de twijfels. Zou ‘ie het wel leuk vinden? Eenieder die mijn vader kent weet dat hij graag werkt ‘put is je leven’ en graag thuis is. Het leek allemaal best goed te gaan. Tot hij iets zag op een bankafschrift. OEI. goed opletten dus. Er werd een reserve - insulinepomp besteld voor mijn moeder. Zij heeft diabetes en gebruikt daarvoor een insulinepomp. Normaal kun je binnen 3 uur een nieuwe krijgen als dat nodig is, maar dat is niet mogelijk op een eiland. Dus moest er een reservepomp mee. Zal je net zien dat die bezorgd wordt op een dag dat mijn vader vrij is. Mijn moeder legde uit dat het wel een foutje zou zijn en dat ze hem terug zou sturen….
We hadden alledrie toch het vermoeden dat mijn vader niks in de gaten had.

Vrijdagmorgen togen we dus met dakkoffer (en spanbanden) een hoop spullen en 2 dozen gebak naar Schiphol. Daar aangekomen regelden we snel iets met een toevallig voorbij komende collega om het terrein op te mogen. Hierna liepen we binnen in de hal waar mijn vader ‘ergens’ zou ‘moeten’ zijn. Er werd nauwelijks gereageerd door de mensen daar, alsof het heel normaal is dat je met 3 vreemde mensen, een hond en taart binnen stapt. Na even gekeken te hebben vroeg ik toch maar naar mijn vader. Die kwam inmiddels al verbaasd aanlopen. Wij met taart mee naar ‘het vrijmakershok’ en daar zaten zijn collegae al klaar. Want die wisten wél dat we zouden komen. Er werd taart gegeten en gekletst. Mijn moeder zei “het is wel de bedoeling dat je straks meegaat?” HUH? met wie? Met ons! Met lichte tegenzin ‘ik MOET mee’ ging hij zich uiteindelijk verkleden en stapte bij ons in de auto. Maar wel nadat hij zijn collegae verzekerd had van het feit dat hij zondag weer kwam werken, en dat ze dan keihard aan het werk moesten, want HIJ was jarig. en het gebak had je nu al gehad. Collega vroeg nog even terloops of hij zijn zuidwester wel bij zich had en we vertrokken.

In de buurt van Den Helder vroeg ik mijn vader of hij een idee had. Nee. Pas op de boot van Texel viel het kwartje, en vroeg hij ook maar even wanneer we dan weer naar huis zouden gaan. Maandag? En wie moet er zondag werken dan? Dat is allemaal geregeld?

In het restaurantje waar we gingen lunchen kwamen er ‘wat apen uit de mouw’ en legden we wat dingen uit en vroeg hij ook hoe sommige dingen nou zaten. Het huisje waar we even later naar toe gingen was versierd en er stond gebak in de koelkast! Jarig dus!

We wandelden naar het strand (volgens de bordjes 1 km, in het echt bijna 2) en we haalden frietjes als avondeten. We maakten nog een wandeling over het park en gingen lekker slapen!

Zaterdagmorgen gingen we op pad. Allereerst naar de Vuurtoren in het noorden van het eiland. We wandelden eerst op het grote strand daar, en daarna beklommen we de vuurtoren. Het was erg nevelig dus we konden helaas niet zo ver kijken. Het aantal treden viel wel mee, het leken er meer!

We lunchten met een pannenkoek en daarna reden we naar Vogelbush Eureka waar een roofvogelshow zou zijn. Het was erg gaaf, en we kregen allemaal een of meerdere keren een roofvogel op ons arm. Mijn vader ook nog een prachtige witte uil!! Benco sliep ondertussen lekker in de auto.
’s Avonds zijn we uit eten geweest op het park en hebben we nog een tijdje sterren staan kijken. We zagen een aantal vallende sterren en een planeet (lang leve Google Skymaps!)

Zondagmorgen ging ik vroeg op pad. Ik wíst dat er een verrassing zou komen voor mijn vader, en dan wilde ik weer in het huisje zijn. Zal je nét zien dat mijn vader op zaterdagavond vroeg of hij mee mocht naar het strand… Ja hoor… eeeh… Om 7 uur vertrokken we dus naar het strand, en om kwart over 8 waren we weer terug. Helaas kreek ik 5 minuten daarvoor een SMS van Gijs dat de verrassing er al was.. Geeft niet Mijn vader kreeg een gewéldig ontbijt bezorgd van zijn zus!
We hebben er héérlijk van gegeten met zijn vieren (het was voor vier personen) en we hebben er ook ’s middags nog van geluncht!

Na het heerlijke ontbijt vertrokken we naar de Slufter waar we gewandeld hebben. De Slufter is zo mooi, en aan het einde van de Slufter kom je op het strand. Hier heeft Benco heerlijk gerend en gespeeld. Het weer was ook mooi!
Na de lunch reden we naar Ecomare om zeehondjes te gaan kijken. Benco kon ondertussen weer lekker even bijslapen in zijn bench.

’s Avonds hebben we gegourmet in het huisje en lekker gepraat over van-alles-en-nogwat.
Zondagavond vroeg mijn vader of we maandagmorgen vroeg weer naar het strand gingen… goed

Maandagmorgen weer op tijd opstaan om lekker te gaan wandelen op het strand. Gijs en mijn moeder pakten ondertussen alvast wat spullen in, en na het ontbijt hebben we alle spullen ingepakt en reden we weer naar huis. We stopten onderweg nog even in de haven van Oudeschild om even te gaan kijken. Met de boot van half 12 gingen we weer terug ‘naar de wal’.

Het was een erg geslaagd weekend, en dat vond mijn vader zéker ook

Meer foto’s kun je vinden op mijn facebook pagina.

Deze herfstvakantie brachten we door bij Landal Esonstad bij Anjum, helemaal bovenin Friesland. We zouden hier in mei al naartoe gaan, maar door omstandigheden ging het toen niet door. Op maandagochtend vertrokken we, en na een lunch in Dokkum waren we ruim op tijd bij het park. ons huisje was nog niet schoon, dus er was nog genoeg tijd om even wat boodschappen te doen.
Na drie uur mochten we in ons huisje. Esonstad ziet eruit als een klein vestingstadje, heel anders dan de parken waar we eerder waren. Wij ‘woonden’ vlakbij de winkeltjes, ook heel anders dan thuis. Ondanks dat we dus vlak naast het centrumpje zaten was het toch erg rustig. Mensen kwamen wel voorbij met allerlei etenswaren en ijsjes, maar geen kabaal of schreeuwende jeugd.
Maandag gebruikten we om het park en de omgeving te verkennen. Het was een best groot huisje, ook in de slaapkamer kon je nog lopen en je tas kwijt. Op eerdere parken kon je net op je tenen met je buik in langs het bed schuiven, maar nu was er ruimte genoeg (of zou het door die - 15 kilo komen?)

Dinsdagmorgen regende het enorm. Ik maakte in regenpak een wandeling met Benco, en na het ontbijt en even chillen was het lekker droog! We maakten twee korte wandelingen in het Lauwersmeergebied. We lunchten bij de theefabriek in Houwerzijl en natuurlijk kocht ik nog wat lekkere theetjes. Weer terug in het huisje hebben we lekker wat zitten lezen. Dinsdagavond aten we zelfgemaakte pizza uit zo’n pizza oven. Die kon je huren. Het was erg lekker! ’s Avond hebben we nog heerlijk gewandeld.

Woensdagochtend hebben we een derde wandelplekje uitgeprobeerd. we hebben de drie losloopgebieden in het Lauwersmeergebied bekeken, en die ga ik beschrijven voor het blad me and my dog waar ik elke keer een artikel voor schrijf. Hierna bleef Benco even op het Huisje passen en reden wij naar Leeuwarden om even te gaan shoppen. Ik kocht een aantal boeken, waaronder wat tweedehands bij de Slegte. Leuk om wat ideeën uit te halen!
’s Avond aten we een soeppie.

Donderdagmorgen wandelden we nogmaals in het Ballastplaatbos. Het was een prachtige wandeling, we moesten helaas tussendoor even schuilen in de auto vanwege een hoosbui.Onderweg kwamen we een roedel honden tegen met onder andere een Duitse dog. Wat een vriendelijk beest was dit! (maar wel supergroot!)

We lunchten in het huisje en ’s middags reden we naar Moddergat.Nou, we weten nu waarom Moddergat Moddergat heet..
Er is daar een lange pier de zee in waar je over kunt wandelen. Het was er erg rustig en Benco kon een heel eind los lopen…

Het was er wel prachtig en we hebben (ondanks de regen) heerlijk gewandeld! Benco was helemaal afgedraaid van al die modder en heeft écht de héle avond liggen slapen!

Donderdagavond hebben we lekker ge-gourmet. We doen dat nooit thuis vanwege de lucht, maar op vakantie is het altijd wel leuk en lekker!
En Benco het Modderbeest heeft de hele avond liggen slapen.

Het was geen enorm actieve vakantie voor ons, ‘normaal’ gaan we veel vaker en verder op pad. We hebben echter ook niet stilgezeten! Naast de uitstapjes hebben we ook veel tijd in het huisje doorgebracht met lezen of een spelletje doen. We hebben ons prima vermaakt in Esonstad!

De afgelopen dagen ben ik druk geweest met Op stap!
We hebben Safestix geintroduceerd in Nederland!

honden willen met een stok spelen. Sommigen lopen al van kleins af aan met een stok te sjouwen. Ook al heb je als baasje nooit met een stok gegooid, de hond komt vaak met eentje aanlopen.
De oplossing voor het gevaarlijke stokken-probleem is Safestix.
Een veilige stok om mee te spelen!
Je gooit hem verder, hij blijft drijven en is veiling voor de hond zijn snuit.
Dus: de volgende keer dat je naar het park gaat pak je de Safestix, in plaats van een vieze, natte, splinterende gevaarlijke stok!

We krijgen leuke reacties op het ding, en zijn ook veel leuke dingen van plan!

Zoiets kost best veel tijd, en daar heb ik ‘dus’ de afgelopen week vooral aan besteed.
Ook heb ik facturen verstuurd voor de Hondenplons, en ook in de inschrijving voor de hondenplons in Leimuiden is geopend!

Natuurlijk heb ook ook lekker met Benco gestept en gewandeld, donderdag zijn we lekker in het bos geweest.

Morgen moet ik optreden met de Ursulaband op de open dag.
’s Avonds worden er in Langeraar 16 kinderen gevormd, en daarvoor komt de Bisschop! Meestal ’stuurt’ hij een van de Vicarissen (zijn ‘helpers’) maar nu komt ‘ie zelf! We gaan extra ons best doen als koor. Gisteren hebben we gerepeteerd met alle vormelingen, en ze kennen de liedjes een klein beetje. Want in een uurtje is het wel heel lastig om zoveel liedjes te leren.

Zondag zijn we van plan om naar de hondenshow in Hazerswoude. Daar heb ik veel zin in! Deze keer gaan we kijken, maar misschien staan we er een volgende keer wel zelf!

We gaan ons dus weer prima vermaken!
Fijn weekend voor iedereen!!

Groepsfoto van de wandeling die we zaterdag maakten in het bos mij Almere

Vandaag is het tien jaar geleden dat ik mijn auto-ongeluk kreeg.
TIEN jaar, da’s best lang.
Er volgde een tijd van aanmodderen,
een tijd van revalideren in Heliomare
en een hele-hele-hele lange tijd van advocaten en verzekeringen.
En tussendoor nog een tijd van arbeidsongeschikt, arbeidsgehandicapt en een drama van een reintegratiebureau.
Toen na ruim 8 (!!) jaar de letselschadezaak was afgerond volgde nog een tijd van verwerken en nadenken.
En in die tijd schreef ik deze stukjes.
Ik was nog veel meer van plan met dat verhaal, maar het is klaar.
Afgesloten, geweest. Het 10 jarig jubileum gevierd.

Nu gaat het goed.
Wel heb ik nog bijna dagelijks last van mijn rug, en regelmatig van mijn schouder.
Maar ik kan ermee leven.
Ik zal wel moeten in ieder geval.

De botsing heeft fysieke ellende opgeleverd.
Maar het heeft ook veel dingen gebracht die anders misschien nooit gebeurd zouden zijn.
Ik werk nu als koordirigent en geef muziekles.
Voor het ongeluk werkte ik als activiteiten begeleider van mensen met een verstandelijke beperking van laag niveau. Dat ging op een gegeven moment niet meer, en ging ik op zoek naar wat anders.
En dat heb ik, stukje bij beetje, gevonden in de muziek.

In die 10 jaar heb ik één ding geleerd:
(maar misschien nog niet goed genoeg in mijn oren geknoopt….)

Het leven is wat je gebeurd terwijl je andere plannen maakt

(Acda en de Munnik naar John Lennon)

Al zeker drie jaar gebruikt Gijs het medicijn Oralgen. Dit is er voor om Gijs te laten wennen aan de pollen, zodat hij er uiteindelijk niet meer overgevoelig voor is. Gijs heeft ‘dus’ hooikoorts.
En niet zo’n klein beetje ook. Zonder medicijnen niest hij zich een ongeluk in het ‘pollenseizoen’.
Jarenlang haalde hij injecties, of dacht hij dat er niks aan die hooikoorts te doen was. Nu gebruikt hij ongeveer 2 jaar hetzelfde hooikoorts-medicijn (deze bijvoorbeeld) en dan gaat hij weer naar de huisarts voor iets anders, omdat het niet meer werkt.
Die Oralgen moet er dus voor zorgen dat Gijs zijn lichaam aan die pollen went. Het begon met 1 druppel per dag, de volgende dag 2 druppels… en zo door tot 20 druppels. En daarna moest hij 3 tot 5 jaar die druppels gebruiken, 2 keer per week. En daarna zou het over moeten zijn….
Hij neemt die druppels ’s morgens in. Op maandag en op donderdag. In het begin ging het best nog wel goed, maar al snel werd het vergeten. Ik maakte een mooie tag, en hing die aan het keukenkastje. Dat ging even goed, en daarna werd de tag niet meer bekeken en was het ‘gewoon’ dat hij daar hing.
Sinds die tijd knoopt Gijs op zondag- en op woensdagavond twee kastdeurtjes aan elkaar. Zodat hij het niet meer kán vergeten. In die kast staat het brood en de schaaltjes voor de cruesly.
Maar het wordt nog wel eens vergeten. De druppels niet. Maar het aan elkaar knopen van de kastjes. Het is zelfs zo ‘erg’ dat ik hem moet helpen onthouden. En dat is voor mij natuurlijk een sport geworden om dat op een zo origineel mogelijke manier te zeggen.
Laatst zei ik in bed: “Gijs, ik heb een liedje in mijn hoofd!” Gijs: “ow, welke dan?” ik: “eeeeeeeeeen morgen is het donderdag, donderdag, donderdag…….”(zelfverzonnen liedje) BAH! zei Gijs, en hij ging toch maar de kastjes “aan elkaar knopen .
Ook zeg ik wel eens “wat liggen we lekker, hè!” En dan gaat Gijs al zuchtend en steunend naar beneden.
Het is een leuke sport om Gijs een beetje te plagen met zijn vergeetachtigheid
Ik zeg overigens ook wel eens ‘gewoon’ dat het morgen maandag/donderdag is Je kunt niet altijd origineel zijn.

Helaas werkt de oralgen niet zoals we gehoopt hadden. Gijs is nu ruim drie jaar bezig, en in het hooikoortsseizoen kan hij nog niet zonder anti-histamines. Hopelijk gaat het volgend jaar weer beter…