Archive for the ‘Ziek, zwak of onderweg’ Category

Nou dát weer

Laat ik beginnen met te zeggen dat mijn tandarts best een aardige man is. Ongeveer onze leeftijd, ongeveer even oude kinderen. Hij 3, wij 2. Hij vertelde ooit over dat hij een derde wel zag zitten en zijn vrouw nog niet zo. En we kennen hem al járen. 
Even een klein uitstapje naar een ander toen hij uit de praktijk vertrok maar toen bleek dat we gewoon met hem mee konden. Nadat ik lelijk had gedaan over zijn opvolger. (nee mevrouw alles ziet er príma uit. Maar ik adviseer wel een kroon. HOEDAN)

Maargoed. Hij is aardig, maar ik ben niet zo’n fan van zijn werk. Of: zijn werk is prima maar als hij zijn vak uitoefent in zijn mond dan vind ik het een stuk minder aangenaam. Ondanks dat hij het super goed doet én me op alle manieren gerust stelt! (en ervoor zorgt dat ik nooit pijn heb)

En zo werd ik vrijdagmorgen wakker met een dikke kaak. Al een paar dagen verkouden. Donderdagavond al een gek gevoel in mijn mond. De vorige keer dat ik wakker werd met een dikke kaak kreeg ik een antibioticakuur. Dat was in 2015 vlak voor Lieke’s doop en vlak na mijn eerste streptokokkeninfectie waar ik toen erg ziek van was. Verminderde weerstand dus.
De keer daarvoor toen ik een dikke kaak had (in 2002 ofzo) kreeg ik een wortelkanaalbehandeling. (dat was afschuwelijk. Een andere tandarts die weg liep toen ik allemaal rommel in mijn giechel had. Ander verhaal)
En dat was alledrie de keren aan dezelfde kant/ kies.
In 2015 werd me verteld dat er een bacterie bij de wortelpunt zit. Dat die nu vervelend deed vanwege een verminderde weerstand.

Nu zal het wel weer door verminderde weerstand komen. En als je dan bedenkt wat we het afgelopen jaar meemaakten heeft het toch nog best lang geduurd voordat dit weer opspeelde….

Vrijdagochtend belde ik dus de tandarts en hij heeft een antibioticakuur voor me klaargelegd. 
En daar ben ik dus nu aan begonnen.
Echt pijn doet het gelukkig niet. Het is wel wat vervelend. 
Verplicht rustig aan dus. 
Ik haalde alles erbij. Probiotica en multivitamines.

Nu dus even verplicht rustig aan doen…

The perfect Match – Stamceldonor

Toen Emma ongeveer 1,5 jaar oud was wilde ik me inschrijven als bloeddonor. Veel van mijn familieleden zijn donor, en ik wilde dat ook wel.
Dus een afspraak gemaakt, formulier ingevuld en op gesprek bij de arts. Daarna moest ik nog bloed laten prikken. De verpleegkundige keek wat, voelde wat en haalde een collega erbij. Die daarna vrolijk zei: “Ik wil het wel proberen hoor, maar ik weet het niet”.
Mijn aderen zijn niet ideaal om aan te prikken. Dat wist ik wel, heb ik ook zeker ervaring mee tijdens onze tijd op de fertiliteitsafdeling. De verpleegkundige legde uit dat ze in een bepaalde tijd een bepaalde hoeveelheid bloed willen, en dat ze daarvoor een ‘best wel dikke’ naald gebruiken en het was niet zeker dat dat bij mij ging passen / lukken. Maar er moest sowieso gecontroleerd worden.
Er werd bloed geprikt (wat prima ging) en daarna mocht ik naar huis.
Een paar weken later ontving ik een brief dat ik was goedgekeurd als bloeddonor.
Inmiddels waren we bezig met een IVF behandeling voor een tweede kindje, en mocht ik geen bloed geven.
Nadat Lieke geboren was moest ik zes weken wachten voor ik weer bloed mocht geven.
Maar ik was wel meer gaan twijfelen. “Ik wil het wel proberen” werd ik niet zo enthousiast van. Tijdens de IVF behandeling van Lieke was er weer meerdere malen scheef of misgeprikt, met blauwe plekken als gevolg.
Ik besloot (op dit moment?) geen bloeddonor te worden.

Tijdens beide zwangerschappen regelden we dat we de stamcellen uit het navelstrengbloed konden doneren.
Een collega van mij heeft een stamceltransplantatie nodig gehad, en daar ben ik altijd aan blijven denken. Helaas overleed hij aan de complicaties van de behandeling.
Omdat ik thuis beviel was doneren niet mogelijk.

Laatst kwam ik in aanraking met matchis.

Voor patiënten die een stamceltransplantatie nodig hebben, zijn stamcellen van een gezonde donor van levensbelang. Jij kunt het verschil maken.

Omdat de kans dat een patiënt en een donor met elkaar matchen is heel klein. Er zijn dus veel donoren nodig.

Laatst kreeg mijn fysiotherapeut een stamceltransplantatie in Israël omdat hij MS heeft. Deze behandeling kan in Nederland nog niet. Deze behandeling was overigens met zijn eigen stamcellen.IMG_1879

Read the rest of this entry »

Hoera!

Vandaag is Gijs jarig!
Gefeliciteerd!!
We gaan lekker naar de Veluwse Bron vandaag!

klein

Geblesseerd :(

Sinds de 10k in Leiden heb ik niet meer hardgelopen.
De eerste week omdat het (veel) te warm had, en omdat ik niet durfde. De eerste keer lopen na een evenement vind ik altijd zwaar. En het gaat dan ook voor geen méter.
Bijna een week na de Leiden 10K kreeg ik wat last van mijn rug. Na een etentje met vrienden voelde ik wat, en in een paar dagen breidde zich dat uit tot ‘mijn eigen schoenen niet meer dicht kunnen maken.’

 

Gelukkig had ik al een afspraak bij de fysio staan, en de maakte mijn rug wat los. Het was een best wel pijnlijke aangelegenheid, maar alles voor beter bewegen. Want als de fysiotherapeut je schoenen dicht moet maken, dan gaat er iets niet goed. Gelukkig hielp hij me. Ik had al gezegd dat ik anders wel in de wachtkamer zou gaan proberen, dan kon hij door….
Hardlopen mocht niet.
Wel heb ik wat gewandeld en gefietst. Want dat mocht wel. Zwemmen durfde ik nog niet, ik was bang dat ik uit het bad getakeld zou moeten worden.
IMG_5069
Inmiddels heb ik de tweede behandeling voor mijn rug gehad, en zijn we 2 weken ‘onderweg’.
Deze week (tot donderdag) mag ik nog niet lopen, daarna (waarschijnlijk) weer rustig opbouwen.

Ik wil graag weer lopen. Graag opbouwen naar de 10 Engelse Mijl van de Dam tot Damloop. En onderweg naar mijn verjaardag! #saskiaruns151017
Ook zie ik wel op tegen weer lopen. Hoe zal het gaan? En ga ik het nu wel halen?!

Nou, afwachten tot donderdag en dan gaan we zien…

555ab722d9d48ca661bff7045b139691

Ziek!

Een week of 2 geleden werd Emma ziek. Koorts en de hele dag slapen. Dat duurde een dag of 2 en ze knapte een beetje op.
Emma liep weer rond, en ik kreeg keelpijn. Erge keelpijn. Niet dat vage wat ik al een paar weken had, maar ‘niet meer durven slikken – keelpijn’ En koorts.
De koorts zakte gelukkig na een dag of 3. Inmiddels klaagde Emma over oorpijn.
Dus samen naar de dokter. Zij met oorpijn, en ik met ‘angst’ voor streptokokken. Dat heb ik in 2015 ook gehad en dit leek er wel erg veel op.
Emma had oorontsteking. De huisarts zei dat mijn keelontsteking een gewone keelontsteking was die ze een paar keer per week zag. Omdat ik wat bleef ‘zeuren’ wilde ze dan, vooruit, wel een keelkweek doen.
Op vrijdag weer terug met Emma die nog oorpijn had en nu antibiotica kreeg.
Mijn keelpijn bleef. Ik was moe. Had last van mijn nek, de klieren en spieren.
Een aantal keer een klein stukje hard gelopen. Maar niet zoveel en zo fijn als ik graag zou willen.
Op maandag belde de huisarts me. Ik had tóch weer streptokokken. Heel fijn om gelijk te hebben. Maar jammer dat ik gelijk had.
Nu kreeg ik gelukkig wel antibiotica. Vandaag nam ik de laatste.
En vandaag liep ik een 6km. Zeker niet vanzelf. Na een km of 2,5 heb ik even lelijk gedaan. WAAROM wil ik dit. Het was leuk. 1 keer een 10 kilometer. Maar nu is het klaar. Ik loop niet meer. enz… enz… enz….
Uiteindelijk met veel pijn en moeite de 6 kilometer gehaald.

De 20 van Alphen is al dichtbij, nog 2,5 week ongeveer. En dan wil ik weer 10 lopen…..
Ik baal ervan dat ik weer zo ver terug gevallen ben. Ik had na de drechtloop door willen gaan met opbouwen. Meer tien kilometers lopen. Maar ik heb maar 1 keer 8 gelopen erna…
Aankomend weekend 8….

antib

Bijkomen…

Afgelopen woensdag nog een lekker rondje gelopen. 5,5Km, meer zat er echt niet meer in.
Nog niet hersteld van afgelopen zondag.
Nu weer (wat) last van mijn scheenbeen / onderbeen. Vandaag zouden we gaan lopen, maar is er een enorme storm.
Nog een extra dagje rustig aan dus.

Het maakt me wel bang, die pijn in mijn onderbeen / scheen. Het lijkt / is een spier naast mijn scheenbeen, maar vind het zo vervelend dat ik er steeds weer opnieuw last van krijg.
Nu een afspraak bij de osteopaat, want mogelijk komt het wel weer vanuit mijn bekken. Daar heb ik eerder klachten gehad tijdens de zwangerschap van Lieke.
Het duurt nog even voor ik terecht kan, ik zou er nu graag wel ‘goed’ onderzoek naar willen laten doen.

Morgen een nieuwe poging om een rondje te gaan lopen, op weg naar de 10 km half januari.

Vandaag was de Zevenheuvelenloop en er is al gevraagd of ik volgend jaar mee ga. Dat gaan we nog wel bekijken 😉

Eerst maar eens aan de slag met project rechter onderbeen….

Als ik denk over #saskiaruns151017 vraag ik me regelmatig af waar ik dénk dat ik aanbegonnen ben. Weet je hoe vér het is?
Ik, die pas een half jaar loopt en nog als een slakje vooruit ga. Denk ik serieus dat ik de eindstreep ga halen?!

… Er zijn nog heel wat hobbels te nemen, voor ik weer in het stadion loop…

 

p1140125

De tijd vliegt!

De tijd vliegt, want voordat ik het weet is er alweer een week voorbij!
Emma’s ontwikkeling gaat super snel! Ze volgt me nu met haar ogen, en maakt echt bewust oogcontact. Sinds een paar dagen krijgt ze ook meer aandacht voor speeltjes en geluidjes die ze maken.
Erg gaaf om te zien! Ook leert ze langzaam schaterlachen! De eerste kleertjes verdwenen al in een doos omdat ze ze niet meer past! Maar ze heeft een kast vol mooie nieuwe kleertjes, dus dat komt goed!
Ook ontdekte Emma haar handjes deze week en lag ze er uitgebreid naar te staren

handje

De afgelopen week heb ik weer van alles leuks gedaan. Lekker gewandeld, geknuffeld en gewinkeld. Ik ben met mijn moeder de stad in geweest. Ik had een jurkje besteld bij V&D voor Emma en dat hebben we opgehaald, en daarna op zoek naar een leuk shirtje en broekje eronder. Dat is gelukt, en Emma zit straks knap op haar doopfeestje na de kerk! Ze is verder dan de rest van de familie, want die hebben nog geen kleding gevonden. Volgende week nog eens op zoek!

Helaas zit ik ook in de prijzen, ik heb een pees-schede-ontsteking aan mijn linker hand. Al een paar dagen had ik er last van, maar vrijdag liep het echt de spuigaten uit. Gelijk een afspraak gemaakt bij de huisarts en wonder boven wonder kon ik dezelfde dag terecht. Het schijnt vaker voor te komen bij verse moeders, en het was nog niet extreem gelukkig. Ik draag nu een brace. En ik haak even minder. Ik baal enórm, want ik was net zo lekker op dreef, en had een hoop plannen. Ik heb nu al bijna een week niet meer gehaakt, en gelukkig helpt de brace ook goed! Van de week wil ik voorzichtig een klein stukje proberen….
Foto’s van de gemaakte projecten volgen, want ik wil ze eerst cadeau hebben gegeven.

brace

Zaterdag waren we een dagje in Wintelre bij Gijs zijn moeder, en zondag waren we lekker thuis.
We kregen nog kraamvisite, hebben lekker gewandeld en daarna lekker op de bank een filmpje gekeken.
Ook was het Sint Maarten. Ik had gezellig kaarsjes aangestoken en er kwamen veel kindjes langs! We moesten zelfs in de kasten zoeken naar meer snoepjes. De twee zakken mini-reepjes waren zo op! Er kwamen een heleboel kinderen zingen! Benco keek elke keer voor het raam, erg grappig! Wat later op de avond kwamen er nog wat grote kinderen die verveeld een liedje afraffelden. Jammer vind ik dat!
Aankomende week moet Emma voor de tweede keer naar het consultatiebureau en krijgt ze haar eerste prikken. Gijs gaat (gelukkig) mee. Ondanks dat ik weet dat het nodig is zie ik er best wel een beetje tegenop. Ook komt de pastoor langs om te overleggen over de doop van Emma. Het boekje is grotendeels klaar. Wel een gedoe hoor, om alles op +4 pagina’s te krijgen. Maar het is gelukt!
Ook de komende week zullen we ons niet vervelen!

spelen1

Spelen is een serieuze bezigheid!

(Emma had zelf het speeltje om haar arm ‘gewurmd!)

Benco en de Bromtol

Omdat we kraamvisite kregen van een vriendin met haar zoontje had ik wat speelgoed opgezocht, waaronder de bromtol. Het kindje speelde er niet mee, maar Benco vond het wel leuk om naar te kijken… geloof ik…

Thuis!

Vanmiddag mocht ik Gijs weer mee naar huis nemen!
Er zijn vanmorgen foto’s en een echo gemaakt. Daar was niks op te zien. ‘urologisch’ konden ze geen oorzaak van de pijn vinden.
Nu is hij weer lekker thuis en voelt zich best goed!
Nog wel moe, en het heeft wel wat indruk gemaakt, op ons allebei!
Vannacht weer lekker samen slapen!
Dat zal ons kindje ook fijn vinden, ik heb toch wel wat last van mijn buik 🙁

Schrikken

Gister(zondag)avond toen we naar bed gingen had Gijs last van zijn rug en een beetje van zijn buik. Na wat draaien en doen besloot hij twee paracetamollen te nemen. Maar die hielpen niet, hij wist niet hoe hij moest liggen/zitten/staan/hangen.
Ik zocht de site van de SEH op, pakte alvast zijn legitimatiebewijs en verzekeringspas, en toen ik weer boven kwam moest ik de arts maar bellen. We moesten langskomen in Alphen.
Daar aangekomen moesten we wachten, en na ongeveer een kwartiertje mocht Gijs naar binnen. De arts dacht aan nierstenen, en hij kreeg een injectie tegen de pijn. Met een minuut of 20 moest die werken, maar dat gebeurde helaas niet. Gijs wist niet hoe hij moest staan of zitten en huilde van de pijn, zo erg!
De arts kwam weer kijken en besloot inderdaad dat het niks geholpen had en overlegde met de uroloog in het ziekenhuis. Gijs mocht komen in het Diaconessenhuis. Want daar was de uroloog die dienst had.
De rit was een drama, hij had veel pijn. (hij had tegen de arts gezegd dat hij er erg tegenop zag, maar het was sneller als de ambulance zei de arts)
Aangekomen in het ziekenhuis mocht hij in een bedje gaan liggen en hij kreeg een infuus. En toen was me wel duidelijk dat hij niet meer mee naar huis zou gaan 🙁
De pijn was iets gezakt, maar in de aanvallen nog wel erg heftig.
Er werden vragenlijsten ingevuld, een infuus geprikt, hij kreeg weer een injectie tegen de pijn en er werd bloed geprikt.
Die uroloog van dienst hebben we niet gezien, die had de verpleegkundige opdracht gegeven om hem op te nemen en die – en – die medicijnen te geven. Lekker makkelijk! Rijd je 2x zo ver naar het ziekenhuis voor de uroloog, ligt ‘ie in zijn nest!
Ook de radioloog voor foto’s was er niet.
Om een uur of 3 ging het wat beter en werd Gijs naar zijn kamer gebracht en ik ging naar huis.
Daar was Gijs zijn moeder, die zou al blijven logeren en behangen enzo.
Na een kopje thee en een krentenbroodje ben ik naar bed gegaan.
Met een uur of 2 slaap was ik om half 8 vanmorgen weer wakker.
Ik was tussendoor steeds wakker, en voelde dan steeds gekriebel in mijn buik, zo lief!

Vanmorgen om 9 uur belde ik naar het ziekenhuis, en hij had wel veel pijn gehad vannacht. We gingen wat spullen als schone kleding enzo brengen en daarna weer naar huis.

De uroloog kwam langs (bliksembezoek!) en die zei dat het geen standaard niersteenaanval was. Morgen (dinsdag) maken ze een foto en een echo, en dan horen we meer.
En als het dan iets ‘niet urologisch’ is wordt hij verwezen naar een andere arts in het ziekenhuis of gaat het verder via de huisarts.

De pijn was vanmorgen wat minder, maar nog niet weg. Bij de lunch heeft hij net over gegeven.

Er zijn genoeg mensen die me helpen, en ook het behangen enzo gaat boven door. Ik mag er niks aan doen, en moet vooral voor mezelf en Gijs zorgen.
Ik hoop dat het snel weer beter gaat, en dat hij weer snel bij ons thuis is!

@ woonthier


Saskia - Mama van 2 mooie meiden van 6 en 3 - Labrador Benco - muziek - watersport - haken - Wandelen - Hardlopen! #sterkzijn !
Follow Me on Pinterest
Categorieën
Archief
Reading Challenge

2019 Reading Challenge

2019 Reading Challenge
Saskia has read 0 books toward her goal of 30 books.
hide